ليلا كردبچه

مرگ

leilakordbacheh — Fri, 23 Oct 2009 10:36:18 GMT

( اول آذر ماه شعر تازه ای خواهید خواند )

مرگ

تنها دری است

که تا به تو فکر می کنم باز می شود

این را درست روزی دانستم

که از خانه ای که در آن نبودی بدم آمد

و بعد از آن به هر دری زدم عزرائیل پشتش بود

و بعد از آن

طناب یعنی اتفاقی که نمی افتد را

به کدام درخت بیاویزم

و تیغ

یعنی این تویی که هنوز در رگ هایم جریان داری

مرگ

چیزی شبیه دست های من است

که حتی با ده انگشت نمی توانند

یک ذره از گرمی دست های تو را نگه دارند

چیزی شبیه صدایم

که هربار دوستت داشتم

تارهای صوتی ام را عنکبوت ها تنیده بودند

و چیزی شبیه خودم

که سپیدی موهایم تنها کفن را یادت می آورد

و سپیدی کاغذهایم

و سپیدی شعرهایم

و سپیدی تارهایی که سقف دهانم را

برای میهمانی خداحافظی غمگینی آذین بسته اند

عنکبوت ها می دانند

مرگ دری نیست

که روی لولاهایش بشود لانه ساخت

می دانند و

به سمت قلبم سرازیر می شوند

همانجا که هربار می تپید

تو شبیه شعر تازه ای از دهانم بیرون می آمدی

که سطرها و واژه هایش را تنها

مردگان می فهمیدند

که ردیف هایش را

قطعه هایش را

و گور تنها خانه ای است

که از نبودن تو در آن

دلم

نمی گیرد

تولدت مبارک

leilakordbacheh — Tue, 22 Sep 2009 21:38:18 GMT

اگر از تمام بازی های کودکانه

تنها یادم تو را فراموش یادت بماند چه ؟

اگر لب هایم هیچ بوسه ای را

دست هایم هیچ نوازشی را

و این شعر

هیچ حس عاشقانه ای را یادت نیاورد چه ؟

می ترسم

و نمیدانم این روزها نامت را

با حروف بزرگ کدام الفبا می نویسی

که با نام کوچک صدایت می کنم و

نمی شنوی

می ترسم

و نمی دانم سال بعد

تولدت را که به کدام زبان بیگانه تبریک خواهم گفت

و لبانت را در کدام شعر

با کدام نام مستعار خواهم بوسید

مشت ها

leilakordbacheh — Sat, 22 Aug 2009 21:35:18 GMT

مشت هایت را که به سینه ی آسمان کوبیدی

اعتمادم از تمام دیوارها سلب شد

و به هر که کنار دیوار ایستاده بود خندیدم

مشت ها

بهتر از همه می دانستند

هر دستی می تواند تفنگی را پر کند

ماشه ای را بکشد

و هر انگشتی می تواند اشاره ای باشد

به هر که کنار دیوار ایستاده است

- هرچه باشد مشت ها

همجنس های خودشان را

که بهتر از ما می شناسند ! –

همین است که دیگر تعجب نمی کنم

اگر انگشت های تو بند کفش هایت را

در پاگرد خانه ات که می بندند

در زندان باز کنند

یا مشت هایت آن را که دیروز کشته اند

امروز با زنده بادیش جان دوباره ببخشند

راستش را بخواهی

دیگر به دست های تو هم اعتمادی ندارم

به هیچ کس و هیچ چیز اعتمادی ندارم

آنقدر که فکر می کنم هرکه ایستاده است

لابد پایی برای دویدن ندارد

یا آنکه می دود

پاهایش را

حتماً از پای جوخه ی اعدام دزدیده است

شهناز

leilakordbacheh — Thu, 23 Jul 2009 19:25:18 GMT

حسي شبيه پرستوهاي مهاجر دارند

هنگام كه بهار با اولين شكوفه بر زمين مي افتد

و اندوهي شبيه درخت ها

هنگام كه پاييز خودش را به اولين برگ مي رساند

خشخاش كاران افغان

وقتي زمستان سوز اولين برف را مي شناسد

و شاعر تمام جاده هاي سرزمينش را

به موهاي شهناز مي بندد*

و شهناز با بادهاي آواره مي وزد

و شهناز با ابرهاي سرگردان مي بارد

كوله بارت را

از دوش بادهاي بي سرزمين بردار شهناز !

امروز مسافري است

كه گاهي

به فردا مي رسد

نه شبيه رسيدن صداي قدم هاي تو

به خانه اي كه سقفت شود

نه شبيه رسيدن دست هايت به كلكيني**

كه به روي بهار باز كني

شبيه رسيدن كودكي گرسنه به پستاني چروكيده

و شبيه رسيدن بانگ رودارودِ مادري

به گوش هاي جهان

هنگام كه فرزندش مكيدن را

براي هميشه از ياد مي برد

* كشتي ها به اسكله نزديك مي شوند / موهايت را بباف شهناز (الياس علوي )

** پنجره

ای مرز پرگهر

leilakordbacheh — Mon, 22 Jun 2009 19:23:18 GMT

من پروينم ،

دختر ساسان

با نطفه اي ديرينه تر از « كَشَف رود » *در زِهدانم

و گيسواني كه بر شانه هاي بيگانه نخواهند ريخت

گاهي دامنم را

بر پله هاي تخت جمشيد مي كشانم و

آوازهاي بومي سر مي دهم

براي مردان سرزمينم كه با تفنگ مي خوابند

وپشت پلك هايشان آرامش زناني است

با چين دامن هايي

كه به لهجه هاي محلي مي رقصند

و دختراني كه رودخانه ها را

كوزه كوزه به خانه مي برند

گاهي تنهايي ام را

با نقشينة غارهايت قسمت مي كنم

بي آنكه ردّم را در هيچ كتيبه اي بيابند

وسال هاي دور ببيني

دختري كه درياهايت را

در خاليِ صدف هايش ريختي

در انتظار خروس هاي لال نمي ماند ؛

صبح را از پشت دروازه هاي مشرق بيرون مي كشد و

شبانه لالايي هايت را

از تمام سيم هاي خاردار جهان

عبورمي دهد

گاهي ،

يادش مي افتد چقدر درد دارد

و چشم هاي بي گدارش به آب هاي آزاد مي زنند

ننگ عهد نامه ها را

درست در لحظه اي كه زنانِ حرمسرا

گيس هاي هم را مي كشند

بخواب مادرم

شب از نيمه گذشته است

و پاسبان ها « مرزهاي پر گهر» را

سوت مي زنند

*نام قديمي ترين زيستگاه شناخته شده درايران . متعلق به هشتصد هزار سال پيش

سایه ی مغول

leilakordbacheh — Fri, 22 May 2009 19:21:18 GMT

هنوز از سايه ی مغول مي ترسد

هنوز از چشم هاي مورّب

و صداي پوتين سربازان روس

كه پشت پلك هايش رژه مي روند

هنوز مي ترسد از آينه هايي كه يادش مي آورند

چشم هايش را كجاي تاريخ جا گذاشته ،

سرش را بر كدام منار

پاهايش را بر مين كدامين ميدان

هي دست مي كشد روي زمين

تكه هاي خودش را پيدا كند

قلاب مي اندازد به خليج

چيزي از خودش بگيرد ؛

و حافظة خيس چشم هايش را

در حاشية رنگين لچكش فراموش مي كند و

ترانه مي خواند

براي كودكانش كه در نيمه ی روشن زمين

گرم بازي اند ،

لالايي

براي آن ها كه در نيمة تاريك خوابند

و مي داند نگراني اش را قرن هاست

سربازان هخامنشي

به بي خيالي ديوارها تكيه داده اند

*نام داستاني از صادق هدايت

لکنت

leilakordbacheh — Tue, 21 Apr 2009 19:19:18 GMT

هربار به تو فكر مي كنم

يكي از دكمه هايم شل مي شود

انقراض آغوشم يك نسل به تأخير مي افتد

و چيزي به نبضم اضافه مي شود

كه در شعرهايم نمي گنجد

كافيست تو را به نام بخوانم

تا ببيني لكنت عاشقانه ترينِ لهجه هاست

و چگونه لرزش لب هاي من

دنيا را به حاشيه مي برد

دوستت دارم

با تمام واژه هايي كه در گلويم گير كرده اند

و تمام هجاهاي غمگيني

كه به خاطر تو شعر مي شوند

دوستت دارم با صداي بلند

دوستت دارم با صداي آهسته

دوستت دارم . . . .

و خواستن تو جنيني است در من

كه نه سقط مي شود

نه به دنيا مي آيد

ساعت بزرگ

leilakordbacheh — Sat, 21 Mar 2009 19:17:18 GMT

صبح دختري است

كه ساعت هاي جهان

پشت پلك هايش از خواب مي پرند

شب

زني كه دست هايش هنوز بوي نان مي دهند

بوق ماشين ها به گوش هايش آويخته اند

و مي داند تهران

با طاي دسته دار هم اگر باشد ؛

ماشين دودي اش چراغ مي زند

پياده روهاي خسته تا پشت در بدرقه اش مي كنند

و كسالت شب هايش را

نمي شود از چشم پنجره ها نبيند

بلند شو زن !

گاهي بايد برقصي

و كوچه باغي ترين آوازها را

به گل هاي پيراهنت بفهماني

پرده ها را بكش

چشم هايت را به روي خودت نياور

و به نديده هاي بهتري فكر كن

تهران

از هر زاويه اي نگاه كني ساعت بزرگي است

كه هيچ صبحي خواب نمي ماند

شال گردن

leilakordbacheh — Thu, 19 Feb 2009 19:16:18 GMT

بايد براي روزهاي برفي تقويم ها

شال گردن ببافم

و يادت بياورم كودكانم را

تمام زمستان ها لباس گرم بپوشاني

بايد بخندم

و فراموش كنم شناسنامه ام در مويرگ هاي تو باطل شده

و فراموش كنم موريانه ها

تكه تكه آرزوهايم را به گور برده اند

آنگونه كه بادها درختان را

برگ

به سوي پاييز

تو هم بخند ،

طبيعي تر از هميشه بخند

و فراموش كن صداي پاي زمستان را

درخت هاي عريان

پيش از همه مي شنوند

گوشواره های مروارید

leilakordbacheh — Tue, 20 Jan 2009 19:15:18 GMT

روزي هزار بار با تو برخورد مي كنم

و هر بار

اسمم را كجا شنيده اي ؟

و چقدر چهره ام براي تو آشناست !

تقصير چشم هاي تو نيست

اگر در نقطه هاي كورِ خانه زندگي مي كنم

و تكرار مي شوم هر روز

شبيه عطر بهار نارنج روي ميز صبحانه

شبيه خطوط قهوه اي چاي ته فنجان ها

و شبيه زني در آينه

كه ابروهايش را برمي دارد و

فكر مي كند دنيا در چشم هاي تو تغيير خواهد كرد

تقصير چشم هاي تو نيست ، مي دانم

اين خانه تاريك تر از آن است

كه چهره ام را به خاطر بسپاري

و ببيني چگونه مرگ لاي انگشت هايم تار مي تند

هر بار كه نمي پرسي شعرِ تازه چه دارم

حق با توست

پوشيدن پيراهن حرير

و آويختن گوشواره هاي مرواريد

حس شاعرانه نمي خواهد

و مي شود آنقدر

به نقطه هاي كور زندگي عادت كرد ،

كه با عصاي سپيد كنار هم راه برويم

و با خطوط بريل با هم حرف بزنيم