هربار به تو فكر مي كنم

يكي از دكمه هايم شل مي شود

انقراض آغوشم يك نسل به تأخير مي افتد

و چيزي به نبضم اضافه مي شود

كه در شعرهايم نمي گنجد

كافيست تو را به نام بخوانم

تا ببيني لكنت عاشقانه ترينِ لهجه هاست

و چگونه لرزش لب هاي من

دنيا را به حاشيه مي برد

دوستت دارم

با تمام واژه هايي كه در گلويم گير كرده اند

و تمام هجاهاي غمگيني

كه به خاطر تو شعر مي شوند

دوستت دارم با صداي بلند

دوستت دارم با صداي آهسته

دوستت دارم . . . .

و خواستن تو جنيني است در من

كه نه سقط مي شود

نه به دنيا مي آيد